دانشگاه اصفهان برنامه ریزی فضایی 2228-7485 7 2 2017 08 23 Analysis of Spatial inequality of Rural Development in the Sahne Township, Kermanshah Province تحلیل نابرابری فضایی توسعة روستایی در شهرستان صحنه، استان کرمانشاه 21 38 22169 10.22108/sppl.2017.80939.0 FA سید اسکندر صیدایی گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکدة جغرافیا، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران هادی الفتی علی آبادی جغرافیای پزشکی، گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکدة جغرافیا، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران علیرضا غلامی جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکدة جغرافیا، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران مهرداد کرمی برنامه‌ریزی منطقه‌ای، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران Journal Article 2013 10 15 Achieving justice and balance in rural settlements in the country, calls for review and identifying the resources and facilities in these settlements. Spatial analysis of development, identifies the inequality and deprivation in different areas, then prioritizes the necessary measures to improve the living standards. This study, using 41 different indicators in infrastructure, economical, health-medical, cultural-social and service dimensions, and applying them into Moris and Taxonomy Models, also Changes Coefficient Model for identifying the disparity of indexes; has analyzed the spatial inequality of rural development between the 7 districts of Sahne township in 2011. Results of both models have shown different level of development in districts, and placing them at different levels, so that in both models, Gamasyab district with development Coefficient of 66.60 in Moris Model, and 20.19 in Taxonomy Model, as well as Hor district with Coefficient of development of 20.99 in Moris Model and 87.11 in Taxonomy Model, respectively, show the highest and lowest degree of development. Meanwhile, cultural and Social Indicators with 42.67, and economic indicators with 53.03 score, acquired the lowest and highest variation coefficient. Difference in development coefficient of indicators, proves difference in the level of district development in term of indicators and the necessity to take appropriate approaches to moderate these inequalities. Also, the correlation coefficient between population and number of inhabited villages, with the development coefficients, respectively obtained 0.509 and -0.07, indicating a strong positive correlation between population and District development of districts. نیل به عدالت و تعادل در نظام سکونتگاه‌های روستایی کشور مستلزم بررسی و شناخت منابع و امکانات این سکونتگاه‌ها است. تحلیل فضایی توسعه، نابرابری و میزان محرومیت نواحی مختلف و اولویت اقدامات را برای ارتقای سطح زندگی مشخص می‌کند. در پژوهش حاضر با بهره‌گیری از ۴۱ شاخص مختلف در ابعاد مختلف زیربنایی، اقتصادی، بهداشتی درمانی، فرهنگی - اجتماعی و خدماتی و به‌کارگیری آن‌ها در قالب الگو‌های موریس و تاکسونومی و همچنین روش ضریب تغییرات برای تعیین میزان پراکندگی شاخص‌ها به تحلیل نابرابری فضایی توسعة روستایی بین ۷ دهستان شهرستان صحنه در سال ۱۳۹۰ پرداخته شده است. نتایج هر دو الگوی به‌کار‌گرفته‌شده به‌صورت یکسان نشان‌دهندة وجود تفاوت در سطح توسعة دهستان‌ها و قرارگیری آن‌ها در سطوح مختلف است؛ به‌طوری‌که در هر دو الگو، دهستان گاماسیاب با ضریب توسعة 60/66 در الگوی موریس و 19/20 در الگوی تاکسونومی و همچنین دهستان حر به‌ترتیب با ضریب توسعة 99/20 و 11/87 بیشترین و کمترین درجة توسعه‌یافتگی را دارند. بین شاخص‌ها، شاخص‌های فرهنگی و اجتماعی با 67/42 و شاخص‌های اقتصادی با 03/53 به‌ترتیب کمترین و بیشترین ضریب تغییرات را دارند. تفاوت ضریب توسعه به‌تفکیک شاخص‌ها، بیان‌کنندة وجود تفاوت در سطح توسعة دهستان‌ها از جنبة شاخص‌ها و لزوم انتخاب رویکردهای مناسب برای تعدیل این نابرابری‌ها است. همچنین ضریب همبستگی بین جمعیت و تعداد روستاهای دارای سکنه با ضرایب توسعه، به‌ترتیب با 509/0 و 07/0- به دست آمد که نشان‌دهندة همبستگی مثبت و قوی بین جمعیت و ضریب توسعه‌یافتگی دهستان‌ها است. https://sppl.ui.ac.ir/article_22169_2e87e25598e18910c99a237e3c1f49d2.pdf